Çabuksığınlar / Jean-Claude Grumberg

Bu kitaptan Banu'nun yazısı ile haberim oldu. İtiraf etmem gerek, konudan daha çok çizimleri dikkatimi çekti. Hassas konuların çocuklara nasıl aktarıldığını önemsiyorum ancak bu kitapta çizimler gerçekten konunun önüne geçmiş. Benim de aklıma ilk gelen isim Sempe olmuştu.

Çabuksığınlar, Bayan Çabuksığın ve Bay Çabuksığın ile üç çocuğunun yaşadığı göçmenlik sorununu anlatan bir kitap. Bu hikayenin yazılış sebebinin küçük bir kız olduğunu bilmek ve hayvanlar üzerinden başlayan "göçmenlik" durumunun Çabuksığınlara kadar gelmesi beni şaşırttı.
Bu kitapla ilgili beni tereddütte bırakan nokta, içerisinde çok fazla diyalog olması. Sıkıcı veya didaktik değiller ancak bazı diyalogları konuyu uzatmış buldum. Bir de üç çocuktan sadece en büyüğüne odaklanmamız ve diğer ikisinden kısaca bahsetmemiz onlara haksızlık gibi geldi. Oysa belki yazarın yapmak istediği tam da buydu!
Diyaloglardaki satır aralarından konunun trajikomik haline tanık olurken gülsem mi yoksa ağlasam mı diye bir ikilem yaşadım.
Büyük çocuğun keman çalması, hikayenin sonunun mutlu bitmesi, umudun hep var olduğunu bilmek güzeldi ancak Grumberg'in de dediği gibi kalplerde bir sıkışma ve göğüste bir acıyı sızlatan o sorunun hep olduğunu bilmek insanı duraklatıyor.

Sokakta gördüğü Suriyelilerin nereden geldiğini veya 'ne yaptıklarını' soran çocuklarla beraber okunabilecek, mülteci/göçmenler hakkında konuşma vesilesi olabilecek, güzel bir kitap.
Ama ben bu kitabı konusundan daha çok çizimleriyle hatırlıyor ve dönüp dönüp çizimlerine bakıyor olacağım.





Ailemin 1924'te mübadele zamanı Selanikten -elinde ne varsa bırakıp- geldiğini söylemiştim sanırım. O dönem güvenli olduğu için Adana'ya yerleşmişler ve onlara sığınacak bir ev gösterilmiş.
Ya o da olmasaydı?
Ne olurdu(k), ben de bilmiyorum.


Çabuksığınlar
Özgün adı: Les Vitalabri
Yazan: Jean-Claude Grumberg
Resimleyen: Ronan Badel
Çeviren: Simlâ Ongan
Yaş grubu: 10+
Yapı Kredi Yayınları, 2016, 86 sayfa, karton kapak
Google Plusda paylaş

Lokum Çocuk Kütüphanesi

En büyük hayalim, sabah uyandığımda kendimi işe gidiyor gibi hissetmeden bisikletime binip deniz kenarındaki çocuk kütüphanemin kapısını açmak, yer minderlerine gömülüp kitaplarıma dalmak ve kitaplar hakkında sohbet edebileceğim misafirlerimi beklemek.

0 yorum:

Yorum Gönder